Meppeler Courant 7 maart 2011

 Locatie: Kleine zaal Schouwburg Ogterop

 Waardering: 4 sterren

Meppel - Wat kan Yora Rienstra niet? Daarop blijven we het antwoord schuldig. Het enige is wellicht dat ze haar geheugen een beetje moet trainen om zich voorgaande voorstellingen te kunnen herinneren. Daar gaat ze niettemin prat op, maar de verbouwing van Ogterop heeft de herkenning kennelijk in de war geschopt. ‘Stond ik hier in september 2009 als finaliste van het Amsterdamse Kleinkunst Festival?’ De brochure uit het aan directeur Wybrich Kaastra overgeleverde archief bracht na afloop van de voorstelling ‘Aan jou heeft het niet gelegen’ vrijdagavond uitkomst. De discussie in ’t Schellinkje erover was op zich al onderhoudend cabaret.

Eerst maar eens op een rij zetten wat deze veelzijdige en innemende cabaretière en chansonnière allemaal onder de knie heeft. Het is eigenlijk te veel om op te noemen. Ze zingt goed, speelt piano, zet sterke hilarische typetjes neer, heeft een soepel lijf waarmee zij gestalte geeft aan haar theaterpersonages, heeft een mimiek waarmee ze als een kameleon wondere werelden tevoorschijn tovert, ze legt makkelijk contact met het publiek, schrijft mooie teksten en heerlijke muziek en is van begin tot eind even dynamisch als gezellig aanwezig.

Geen moment verslapt de aandacht, al zijn de autobiografisch gekleurde verhalen als verbindingen niet de krachtigste onderdelen. Ze snelt van pianokruk naar haar plekje met vaste microfoon om vervolgens dichtbij het publiek te gaan staan. Er zit een hoog tempo in haar show en de afwisselingen zijn bijzonder. Dat maakt nieuwsgierig naar haar regisseur die luistert naar de naam Bas Hoeflaak. Bij de eerste kennismaking anderhalf jaar geleden maakte ze van de drie deelnemers aan het kleine festival reeds de meeste indruk. Het voelt als prikkelende verwondering dat je hebt geluisterd en gekeken naar iemand die een grote carrière voor zich heeft. Dat je je later zult herinneren - als ze eenmaal weken in Carré staat - dat ze op een kille vrijdagavond in de Engelenbak van Ogterop je theaterhart voor altijd heeft verwarmd. Yora Rienstra presenteert juweeltjes van nummers die tot de hoogtepunten van het cabaretjaar gerekend mogen worden. Hoe ze de in de trein reizende vrouwen op weg naar de Libelle Zomerweek neerzet, voortreffelijk. Je zou het ook kunnen uitleggen als een eerbetoon aan Adèle Bloemendaal. Onbedoeld of niet, met haar krijsende en vileine stemgeluid is ze net een jonge Adèle. Wat een timing. In haar hommage aan de liefde voor haar partner wisselt ze romantiek genadeloos af met een staccato-opsomming van zijn minder aardige eigenschappen. Yora rijgt het ritme van haar mooie poëzie aan een prachtige melodielijn die steeds eindigt met een ontnuchterend refrein. Cabaret van de bovenste plank. Hilarisch zijn haar typetjes: Saskia – een persiflage op Boer zoekt vrouw – is via een videoboodschap op zoek naar haar geliefde boer Pelle; en pedagogisch medewerkster Saskia met haar oerkomische spraakgebrek.

Een aaneenschakeling van superlatieven slaat uiteindelijk ook dood. Dit is verre van een poging haar het graf in te prijzen. Haar toeschouwers verkeerden anderhalf uur met deze grote dame gewoon in de zevende hemel van de kleinkunst en kijken uit naar haar nieuwe programma. Zeker weten dat ze deze avond wel goed in haar geheugen heeft opgeslagen.

Ton Henzen

<<